کلبه دلتنگی های من

ادم

خب آدم است ديگر! دلش "تنگ" ميشود، حتى
براى كسى كه دو ساعت پيش براى
اولين بار ديده. الان بايد علامت "تعجب" بگذارم
جلو اين جمله. آدم ها از يك جايى در زندگى ات
پيدا ميشوند تعدادشان هم كم نيست!
هى مى آيند وميروند اما اين تويى كه توى آمدن
يكى شان "گير" ميكنی و واى به حالت اگر كه او
سلام بكند و برود...

+ نوشته شده در دوشنبه ۱۴ فروردین ۱۳۹۶ ساعت ۱:۴۳ ق.ظ توسط javad |

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند مثل آسمانی که امشب می بارد.... و اینک باران بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند و چشمانم را نوازش می دهد تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم دل من تنها بود
..
روی گلبرگ شقایق می نویسم:

نام:"تنها"

این وصیت,حرف ِ آخر

حرف ِ آن تنهای ِ آشفته که گویی

"عشق" را

آن عشق ِ پاکش

عشق ِ زیبایش که رفت و........

این وصیت,روی ِ گلبرگ شقایق

کو شقایق؟؟؟؟

عمر کوتاه ِ شقایق

عمر ِ" تنها"

آری! اینجا حرف ِ "تنها"

حرف ِ مرگ است

عشق ِ "تنها" می رود از پیش ِ تنها

بغض ِ "تنها"بغض ِ تنهایی ِ او و

می شود تنهای ِ تنها

زیر ِ خاک,تنهای ِ تنها

بگذریم, "تنها" تنهاست.
.......
دل من هرزه نبود
دل من عادت داشت
که بماند یکجا
به کجا؟!
به در خانه تو
دل من عادت داشت
که بماند آن جا
پشت یک پرده توری
که تو آن را به کناری بزنی
دل من ساکن دیوار و دری است
که تو هر روز از آن میگذری
دل من ساکن دستان تو بود
دل من گوشه یک باغچه بود
که تو هر روز به آن می نگری
.

ادم

پیوندهای روزانه

نوشته‌های پیشین

آرشیو موضوعی

برچسب‌ها

نویسندگان

پیوندها