عطر و بوی تن تو

براستی که چقدر شباهت بین
عطر‌ها و آدم‌ها
هرکدام با بویی متفاوت:
گرم
تلخ
شیرین
سرد

می‌گویند عطر را از فاصله دور که بزنی بویش ماندگارتر می‌شود.
راست گفته‌اند
آدم‌ها را از دور دوست بداری ماندنی‌ترند
گویی این روزها نزدیکی لطف ماندن را کم می‌کند

پر از تو

کنار من خوابیده. زیر لب می‌خواند... من سعی می‌کنم زیرچشمی نگاهش کنم. انگار در خواب می‌خندد. چیزی زیر پوستم می‌رود.
به خودم فکر می‌کنم. به تمام تردید‌هایم، دیوانگی‌هایم، خستگی‌هایم، آرزوبافی‌هایم، بدخلقی‌هایم، سردرگمی‌هایم و نبودن‌هایم وقتی مرا می‌خواهد.
به او فکر می‌کنم. به مهربانی‌هایش، به خستگی‌هایش، به نگران بودن‌هایش، به دلهره‌هایش، به سرگشتگی‌هایش، به دست‌هایش،‌به تنش، به پیچ و خم‌های تنش وقتی درهم می‌پیچیم.
به رابطه‌مان فکر می‌کنم. با همه پیچیدگی‌هایش و سادگی‌هایش. به تلاش هر روزه هردویمان برای پویا نگاه داشتنش، به تمام تغییراتی که در این یک سال اتفاق افتاد، به رشدش و ریشه گرفتنش.
به تنش فکر می‌کنم و تنم داغ می‌شود. به عشق‌بازی‌های بیشمارمان در فاصله های کوتاه بین گرفتاری‌های زندگی شلوغ‌ و بی‌هوش شدن‌های زمان خوابی که دیگر هیچ تنظیمی ندارد. به تمام چیزهایی که از تن هم یاد گرفتیم و به تن هم دادیم. به وسوسه تن‌هامان که هر روز داغ‌تر و وحشی‌تر می‌شود و رابطه‌ای خالص که از دل این خواهش تن بیرون آمده است.
وسوسه شده‌ام وهنوز به مقصد نرسیده‌ایم. دستم به سویش می‌رود و چیزی جز تن برهنه‌اش نمی‌خواهم. صدایش می‌کنم. جنایت است الان بیدار کردنش، اما من از جنایت ابایی ندارم. یک نگاه کافی‌است که بفهمد چه می‌خواهم . می‌خندد و می‌گوید صبر کن پسر...
این روزها احساس کمال می‌کنم. جایی هستم که می‌توانم حس هایم را بی‌هیچ ترسی هرجا که دلم بخواهد بیان کنم. احساس می‌کنم به یک برهنگی رسیده ام که زیباست و از نشان دادن آنچه در سرم می‌گذرد ابایی ندارم. ثبت کردن خطرناک است، اما من دوباره عاشق خطر کردن شده‌ام. دوباره وحشی‌ شده‌ام این روزها و این پاییز نودوسه چه ها که نکرد با من.
دوباره خوابیده و من هنوز میبینم. رویای دست‌هایش به دور کمربرهنه ام را دوست دارم. من باز انسان رویایی شده‌ام و تلفیق این رویا با آنچه کنارم خوابیده زیباست. از او پرم امروز...

کاش

کاش یک روز 
در مبادای خیال من 
پیدا می شدی
این انتظار خستۀ بی هیاهو 
کم کمک دارد سالخورده می شود
چقدر این لحظه های بی ترانه و بی اقاقی 
دیر می گذرد 
هجوم این همه اشتیاق را نمی بینی؟ 
کمی شتاب کن نازنین
وگرنه، نه من می مانم وُ
نه این روزهای ساکتِ مظلوم ...

پائیز

پاييز را به اميد آغازكردم
همچون باد سرحال و پر هیاهو
لابه لای برگهای رنگارنگ درختان رقصان وپایکوبان به یادت میگذشتم
وامروز
درانتهاي جاده رنگارنگ
بي تو
ناامید
چون آفتاب روبه زوال
تن خسته ام را به انتهاي پاییز ميكشانم
نمیدانی بي تو چه سخت ميگذرد‎

تقدیر

دسـت تنهاي تقدير مرا چيکار کرد 
 
درد و تنهايي تقدير مرا چيکار کرد

از  پس بي کسي من همه ناليدن

از پس سادگي من همه خنديدن



در به روي همه شادي ز من بست جهان

هر چه لبخند ز من بود چو رخت بست جهان

هر چه زخمي زد حريفش شده ام

تا به آن لحظه که ببريد دلم را از آن

دلتنگی

 تـــــــــــــو  چـه مـیفـهـمـی از روزگـارم ....

  از دلـتـنـگـی ام ...

  گـاهـی بـه خـدا الـتـمـاس مـیـکـنـم ...

 خـوابــــــــت را بـبـیـنـم ...

 مـیـــــــــــفـهـمـی ؟!!

  فـــــقــــــط خـــوابــــــت را !!!